A posible prórroga da actividade da central nuclear de Almaraz ata 2030 non é froito da casualidade nin dunha decisión tomada unicamente nos despachos de Madrid. Detrás desta situación hai anos de mobilización social, presión institucional e unha defensa firme do emprego por parte dos alcaldes, sindicatos, traballadores e boa parte do tecido económico da comarca. En Extremadura, independentemente das siglas políticas, consolidouse un amplo consenso arredor dunha idea sinxela: antes de pechar unha instalación estratéxica había que esgotar todas as posibilidades para garantir o seu futuro.

Nos últimos meses, plataformas cidadás, comités de empresa, concellos e representantes políticos de diferentes formacións intensificaron a súa actividade para reclamar a continuidade da central. Incluso cargos locais do PSOE chegaron a advertir do profundo malestar existente na comarca ante a posibilidade do peche, mentres a propia dirección socialista extremeña se pronunciaba a favor da prórroga sempre que se cumprisen as condicións técnicas e económicas esixidas.

O resultado desta presión social e política é que hoxe Almaraz continúa tendo unha oportunidade real de seguir operando máis alá do calendario inicialmente previsto. As empresas propietarias solicitaron formalmente a ampliación da vida útil da instalación e o Consello de Seguridade Nuclear está a avaliar a petición.

O contraste con As Pontes é inevitable. Mentres en Almaraz a sociedade local organizouse para defender a súa principal industria, na comarca do Eume o peche da central térmica produciuse baixo o discurso da chamada «Transición Xusta». Prometéronse investimentos, reindustrialización e miles de empregos alternativos. Porén, varios anos despois, a realidade visible sobre o terreo é ben distinta.

Onde antes se erguía unha das maiores instalacións enerxéticas de Europa, o símbolo máis evidente da transición é hoxe o único proxecto é o Parque da Memoria Toxo Verde. Un espazo que pode ter valor simbólico e ambiental, pero que dificilmente substitúe a actividade económica, os salarios industriais e o efecto tractor que durante décadas xerou a central térmica sobre toda a comarca.

Almaraz deixa unha lección que merece ser analizada en Galicia. Cando unha comunidade considera estratéxica unha infraestrutura, mobilízase para defendela. En Extremadura, a mensaxe foi clara: primeiro o emprego, despois as promesas. En As Pontes aceptouse o relato da transición sen esixir garantías equivalentes. O resultado é que Almaraz está hoxe máis preto da continuidade, mentres As Pontes contempla como o seu principal legado da denominada transición xusta é o que vai ser un parque conmemorativo construído sobre as ruínas da súa antiga potencia industrial.

O tempo dirá se a prórroga de Almaraz acaba sendo definitiva. O que xa parece evidente é que a presión social, política e institucional exercida na comarca extremeña conseguiu manter aberta unha porta que en As Pontes se pechou demasiado pronto.

 

Fuente: https://www.expansion.com/